Hace años un alumno me comentó que Rosalía de Castro era la persona que más había contribuido a crear una imagen negativa de Galicia y consideraba (no sólo él) que era ella quien había iniciado el lenguaje de la Galicia quejosa, acomplejada frente a Castilla, disminuida y «asovallada» por lo español…será verdad o nó…no lo sé y no importa.
De Rosalía me quedo con su obra. El murmullo de sus regatos pequenos, os paxariños piadores, os pinares que move o vento….
Me quedo con ese gallego castrapo de las orillas del Ulla, cantarín y real. Bellísimo.
Rosalía, grande en su pequeño mundo low profile…rescatada editorialmente y casi sin su conocimiento por su marido.
Rosalía de brumas y orballo. De campos de mazorcas que me gustaría…¿robar?
Rosalía de olor a musgo mojado y luz atlántica.
Y todo eso si es verdad…

NEGRA SOMBRA
Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras